Strona główna» O Instytucie» Historia

Historia

Główny budynek Instytutu Zaawansowanych Technologii Wytwarzania

Instytut został utworzony w sierpniu 1949 roku. Początki związane były z faktem przeniesienia dyrekcji Instytutu Obrabiarek i Narzędzi z Warszawy do Krakowa. Dyrektorem Instytutu został prof. Witold Biernawski. Pierwsza siedziba Instytutu mieściła się gościnnie na Akademii Górniczo-Hutniczej, w budynku przy Al. Mickiewicza 30. Do czerwca 1951 r. Instytut wchodził w skład Głównego Instytutu Mechaniki. Oprócz głównego oddziału w Krakowie, w latach 1949-1951 funkcjonowały oddziały i delegatury w Warszawie, Wrocławiu, Gliwicach i Łodzi.

Zarządzeniem Ministra Przemysłu Ciężkiego z 11 grudnia 1951 roku Instytut Obrabiarek i Narzędzi został przekształcony w samodzielny Instytut Obrabiarek i Obróbki Skrawaniem z siedzibą w Krakowie. Według tego zarządzenia: „Zadaniem Instytutu jest prowadzenie prac naukowo-badawczych w dziedzinie technicznej, organizacyjnej i ekonomicznej w zakresie obrabiarek, narzędzi i obróbki skrawaniem, w celu zapewnienia postępu technicznego i wprowadzenia nowych metod technologicznych do krajowej produkcji".

W 1953 roku Instytut otrzymał i adaptował do swoich celów budynek przy ul. Oboźnej 14. W rejonie tego budynku w latach 60 i 70-tych zostały zbudowane nowe obiekty, w tym m.in. hala laboratoryjna, hala warsztatowa, budynek administracyjno-biurowy.

W związku z reorganizacją zaplecza naukowo-badawczego przemysłu obrabiarek i narzędzi, Minister Przemysłu Ciężkiego zarządzeniem z 22 marca 1960 roku zmienił nazwę na Instytut Obróbki Skrawaniem (IOS).

Początkowo działalność badawcza i rozwojowa Instytutu obejmowała obrabiarki i obróbkę skrawaniem, stanowiące w połowie XX w. podstawową technologię dokładnego kształtowania części maszyn i innych wysoko przetworzonych wyrobów. Rozwijana była technologia obróbki skrawaniem, technologia materiałów narzędziowych, konstrukcja obrabiarek specjalnych, oprzyrządowania i narzędzi, oraz metodologia projektowania procesów technologicznych. Później podjęto tematykę metrologii wielkości geometrycznych, montażu i zastosowania techniki komputerowej w projektowaniu i sterowaniu procesami.

Obok obróbki skrawaniem Instytut zaangażował się w badania i rozwój nowych, niekonwencjonalnych technologii wytwarzania, podejmując kolejno – zgodnie z tendencjami światowymi – tematykę obróbek: elektroerozyjnej, elektrochemicznej, ultradźwiękowej, laserowej, wysokociśnieniowym strumieniem cieczy oraz metod hybrydowych, których znaczenie dla gospodarki stawało się i jest coraz większe. Prowadzone są też badania nad przyrostowymi metodami kształtowania wyrobów, a także w zakresie mikro- i nanotechnologii.

W związku ze zmianą zakresu działalności Instytutu Obróbki Skrawaniem Minister Gospodarki i Pracy Rozporządzeniem z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie reorganizacji Instytutu, zmienił jego nazwę na Instytut Zaawansowanych Technologii Wytwarzania.

Instytutem kierowali w kolejnych latach: prof. dr inż. Witold Biernawski (1949–1957), prof. dr hab. inż. Jan Kaczmarek (1957–1968), prof. dr inż. Andrzej Sadowski (1969–1972), prof. dr inż. Zbigniew Żurawski (1973–1987), doc. dr inż. Zdzisław Richter (1987–1989), mgr inż. Jan Barcentewicz (1990–2006) oraz dr Maria Zybura-Skrabalak (od 2007).